Rejestry

Jordan w Orlenie

elkaone — Thu, 17 May 2012 20:35:49 +0000

Z malutkiej umywalki wylewał się Jordan, tyleż obfity, co brudny.
Dziwka tańczyła na przeraźliwie wysokim obcasie, jak baletnica.
Obmywanie nóg nie miało w sobie nic świętego, choć, chyba, tak, naprawdę
nuciła coś pod nosem. Zdawało mi się, że usłyszałam słowo Jeruzalem?
Nie, to nie była dziwka z Harlemu, więc raczej
W Jordanie, chrzczącemu się Tobie, Panie…
Podciągnąwszy nogawki spodni jak bocian brnęłam przez mętne wody,
przepychając się między dżinsową bombką a drzwiami.

Kiedy wyszłam, święta po ablucjach tańczyła wokół spoconego kierowcy,
oferując za parę euro gwarantowany raj. W jego rozbieganych oczach
strach walczył o lepsze z nabożnym zachwytem. Gotował się na sakrament.
Gps na próżno krzyczał: zawróć, o ile to możliwe!

Wiersze w kolorze

elkaone — Mon, 23 Apr 2012 20:14:03 +0000

Starsza kobieta w moim wieku przysypia cichutko
kołysana arytmicznym szeptem starej poetki,
który nas elektryzuje i każe trwać w najwyższym skupieniu.
To mieszanina strachu i podziwu,
wykluczająca senność równie mocno, jak lęk.

Starszej kobiecie w moim wieku
spada głowa; nieprzytomnie próbuje ustalić,
gdzie jest. Po przebudzeniu wydaje się rozczarowana.
Tam, gdzie zabrał ją sen, było lepiej? Inaczej?

Stara poetka odzyskuje animusz
na widok kolejki po autograf; mimo kiepskich narzędzi
kaligrafuje, a opowieść pisze się dalej.
Wszyscy śnimy ten sam sen.

Multikulti

elkaone — Wed, 18 Apr 2012 17:28:28 +0000

W TLK spotkałam rajskie ptaki w kolorach orange-bleu.
Zagłębieni w przykurzonym pluszu, czasem tylko spoglądali na siebie
z uśmiechem w starych oczach, okolonych drobniutkimi zmarszczkami,
podnosząc głowy znad Anatola France’a
(wydanie ekskluzywne, złocone) i kindle’a.

Z rzadka pochylali się ku sobie, szepcząc o wspólnych sprawach
i omijając wzrokiem spowitą od stóp do głów w czerwień
zażywną jejmość ze szramą paska na wydatnym brzuchu
(wszystkie nasze dzienne sprawy w twoim telefonie,
dziś tylko za złotówkę, spróbuj!)

Raz tylko, kiedy zmęczony fotel
kolejny raz wyniósł mnie na środek przedziału,
paryżanka triumfalnie ogłosiła: nie dżiała!
A kiedy kopnęła go tak, że zaskoczył ze szczękiem,
subtelny pan z zachwytem westchnął: formidable!

Peeling

elkaone — Thu, 05 Apr 2012 08:16:59 +0000

MLB

Czytam: komendant kindziuk w promocji
po 2,69 zł za tackę i czuję, jak z siłą wodospadu
spływają ze mnie opowieści z lat dziecięcych,
wspomnienia dziadków legionistów,
relacje z sex, drugs and booze
(nowa ekscytująca wersja 3 w 1 w miejsce in partes tres),
atakujące mnie ze wszystkich stron.

Cóż za ulga. Dookoła spokój, komendant Kindziuk
w stanie spoczynku z nudów jeździ w kółko tramwajem
po mieście. Legioniści w grobie,
babcie na cmentarzach układają im kwiaty.
Posiwiałym poetom zmartwychwstają ptaszki,
przyszła wiosna.

Maszynka

elkaone — Sat, 31 Mar 2012 20:21:20 +0000

Zamiast wchodzić i wychodzić wahadłowymi drzwiami
zapętlam się w obrotowych i szlag trafia cały plan.
Oddech traci proporcje. Ja tracę kierunek. Czuję się jak chomik w kole.
Rozumiem, że koło jest wieczne i nie ma od tego odwołania,
ale przypominanie mi o tym tak nachalnie jest irytujące.

Rzeczy ostateczne są takie same w każdej pozycji,
nawet do góry nogami. Czy tkwią, jak należy,
w cieniu, czy bezczelnie wyłażą na światło dzienne.
Ostentację uważam za dowód złego wychowania.
Tego będę się trzymać. I łapać pion.

Przez światło

elkaone — Tue, 20 Mar 2012 18:42:04 +0000

Wiatr huśta słoneczną plamą.
Próbuję rozstrzygnąć,
czy przepływa przez nią smużka kadzidła,
czy to iluzja. Migotanie hipnotyzuje jak stroboskop,
a jednak się różni. Jest łagodne, senne, złotawe.
Odjeżdżam. Wracam. Odjeżdżam. Wracam
do siebie, czymkolwiek jestem.
Wszystko się zmienia, nic się nie zmienia.

Północ-południowy zachód, czyli proza popołudniowej kolei

elkaone — Tue, 06 Mar 2012 18:17:47 +0000

Trzynaście pazernych Norweżek wzięło całą pulę.
Nam zostały tylko sztuczne słońca,
namiastki sawann, wodospadów i jezior.
No i rozkosze stołu, wypalane ostrym jodowym
(nie: jodowanym) wiatrem.

A potem powrót. Lasy sosnowe i brzozowe, jeziora,
za Tczewem ostre słońce bez najpiękniejszych chmur,
wreszcie noc z krawędziami obrzeżonymi pomarańczem.
Nudny stukot z transmigracją w tle.

Kiedy arcybiskup staje się bodhisattwą,
świat ostro hamuje, a na torach i w nas
zostaje ślad.

The end

elkaone — Sat, 25 Feb 2012 08:25:42 +0000

Ostatecznie mogę zostać postacią niosącą wbrew wszystkiemu staromodny
w kroju napis koniec, pamiętam jeszcze czasy kiedy coś znaczył.
(M. Kołodziejski, Napisy końcowe)

Teraz nigdy tego nie wiesz, dopadnie cię prequel albo sequel
i jak tu traktować poważnie nawet najlepiej zapowiadający się koniec?
W ogóle kto jeszcze pamięta to słowo? Niemal wszystko kończy the end,
który niewiele ma wspólnego ze swojskim zakończeniem.
Bo ni stąd ni zowąd po napisach wszystko wywraca się do góry nogami,
a koniec staje się niespełnioną obietnicą.

I o to chodzi. Czekasz na sequel z nadzieją,
że the end nie oznaczało końca. Jeśli się nie doczekasz,
prequel może ci wyjaśnić, dlaczego. To są właśnie te nowe,
fascynujące możliwości. Teraz rozumiesz?

Klamra

elkaone — Mon, 13 Feb 2012 18:55:56 +0000

W 1934 roku pani Wacława Mossakowska, córka dziedzica Wołomina, wydzieliła ze swych posiadłości 3 ha gruntu z przeznaczeniem na boisko sportowe dla „Huraganu”, przy końcu ulicy Długiej, przy obszarze leśnym Nasfetra.
8 stycznia 1941 roku rabin Beniamin Michelson aktem darowizny przekazał działkę gruntu o powierzchni 1 morgi i 20 prętów na rozszerzenie cmentarza rzymsko-katolickiego w Kałuszynie.

W cegielni dziadka jakiś wariat zrobił muzeum.
Znosi pamiątki. To taka Izba Pamięci Nienarodowej.
Pracowicie odkurza maszyny i fotografie.
Niektóre wykopali obok boiska.
Wypadły z rąk, walizek, portfeli i utonęły w piasku.
Zaprowadzili ich na piachy, a ten mały Moniuś to tak płakał,
mówi pani Maria i pociąga nosem, chociaż zna to
tylko z opowieści pani Józefy.

A w sąsiedztwie omal nie zlinczowali księdza.
Bo i kto to widział, żeby wprawiać
jakieś żydowskie kamienie w ściany Domu Pańskiego?
Przez takich niektóre antychrysty nawet twierdzą,
że nasz Pan Jezus był Żydem, niech im Pan Bóg odpuści.

W 1991 Kałuszyn przystąpił do Stowarzyszenia Miast Pokoju.
W latach 90-tych powstał gang wołomiński, odłam mafii pruszkowskiej.

Instrukcja obsługi

elkaone — Sat, 11 Feb 2012 13:58:30 +0000

Mówcie do mnie małymi literami.